احادیث

امام صادق علیه السلام فرمودند: بالاتریت راحت ها آن است که از مردم مأیوس باشی.

امیرالمومنین علی علیه السلام فرمودند: ریشه رضا نیکو کردن اطمینان به خداوند است.

امام باقر علیه اسلام فرمودند: اول چیزی که انسان به آن محاسبه می شود نماز است،اگر قبول شد غیر آن هم قبول می شود و اگر رد شد غیر آن هم رد می گردد.

امام عسگری علیه السلام فرمودند: حسن صورت جمال ظاهر است و حسن عقل جمال باطن

 

پیامبر اسلام فرمودند: مثل اهل بیت من در امتم مثل کشتی نوح است که هرکس سوار آن شد نجات یافت و هرکس از سوار شدن بر آن کوتاهی کرد هلاک گردید...   

امام صادق علیه السلام فرمودند: کسی که در قلبش کوچکترین ذره ای کبر باشد به بهشت وارد نمی شود.

علی علیه السلام فرمودند: کسی که در چشم خودش بزرگ است در نظر خداوند حقیر است.

علی علیه السلام فرمود: در باره نظر خودت استبداد نداشته باش زیرا آن کس که اسنبداد رأی داشته باشد هلاک می شود

رسول خدا فرمودند: هرکس دو روزش مساوی باشد مغبون است

امام باقر علیه السلام فرمودند:چه جهادی بالاتر از آن است که انسان عفت بطن و فرج خود را حفظ کند.

علی علیه السلام فرمودند: پایان یافتن لذت ها و باقی ماندن تبعات آن ها را یاد کن

علی علیه السلام فرمودند: این که انسان همیشه سیر باشد انواع بیماری ها را به میراث خواهد نهاد

پیامبر اسلام فرمودند: فتنه زبان از ضربت شمشیر شدیدتر است.

امام علی علیه السلام فرمودند: عذر برادرت را بپذیر و اگر عذری نداشت خود برای او عذری پیدا کن.

امام حسن علیه السلام فرمودند: با مردم چنان مصاحبت کن که دوست داری آن ها با تو مصاحبت کنند.

امام حسن علیه السلام فرمود: علم خود را به مردم بیاموز و علم دیگران را از ایشان فرا بگیر

رسول خدا فرمودند: این که مومن کار حرامی را رد کند نزد خداوند معادل هفتاد حج مبرور است

پیامبـراكـرم (ص) فـرمـوده است: بهترین شما نرم خـوترین شما به اطرافیان و بزرگوارترین شما به زنان است. (مسند فاطمه الزهراء (س) ، ص 221)

ـپیامبر اكرم (ص) فرمود:هر كه من سرپرست اویم، پس على سرپرست اوست و هر كه را من رهبر اویم ، پس على رهبر اوست. ( بهجه ، ج 1، ص 285)

رسول خدا (ص) به مـن فرمودند: شوهر تو در دانش داناترین مردم و نخستین مرد مسلمان و در بردبارى برترین مردم است. ( بهجه، ج 1، ص 302)

پیامبر اكرم (ص) فرمود:هركسى براى فردى از فرزندان من كارى انجام دهد و بر آن كار پاداشى نگیرد. مـن پاداش دهنـده او خـواهـم بـود. ( بحـارالانوار، ج 96، ص 225)

پیامبر خدا (ص) به على(ع) نگریست و فرمـود: این شخص و پیروانش در بهشت اند. ( احقاق الحق، ج 7، ص 308)

7 ـپیـامبـر خـدا به علـى(ع) فـرمـود: اى ابـاالحسـن ، آگـاه بـاش كه تو و پیروانت در بهشت هستید. ( احقاق الحق ، ج 7، ص 307)

امام جواد عليه السلام می فرماید: قائم ما همان مهدی(عج) است. او كسی است كه در زمان غیبتش، واجب است انتظار كشیده شود و هنگامیكه ظهور كرد، اطاعتش كنند. او سومین فرزند از فرزندان من است. قسم به آن خدایی كه محمد(ص) را به نبوت مبعوث گردانید و ما را به امامت انتخاب نمود، اگر از عمر دنیا فقط یك روز باقی مانده باشد، خداوند آن روز را چنان طولانی گرداند تا اینكه قائم ما در آن روز خارج شده و ظهور نماید. پس با ظهورش جهان را از عدل و داد پر كند، چنانكه از ظلم و ستم پر شده است.

كمالدين ج2 باب 36

 

 

جواد الائمه امام محمد تقی علیه السلام فرمودند: 

تو را به پنج چیز سفارش می کنم :  

اگر مورد ستم واقع شدی ستم مکن

اگر به تو خیانت کردند خیانت مکن

اگر تکذیبت کردند خشمگین مشو

اگر مدحت کنند شاد مشو 

و اگر نکوهشت کنند، بیتابی مکن.  

بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربی ، ج 75، ص (167)

 

 

جواد الائمه ، امام محمد تقی علیه السلام فرمودند:

اِیاک و مصاحبة الشریر ، فاِنه کالسیف المسلول یحسن منظره و یقبح اَثره

از همراهی و رفاقت با آدم شرور بپرهیز ،زیرا که او مانند شمشیر برهنه است که ظاهرش نیکو و اثرش زشت است. 

(مسندالامام الجواد،ص243)

 

 

جواد الائمه ، امام محمد تقی  علیه السلام فرمودند:

غنى المومن غناهُ عن الناس

توانگرى مومن در بى نیازى از مردم است. 

(بحارالانوار،ج۷۸ص۳۶۴)

 

در روايتى از يكى از ياران امام جواد(ع) بنام على بن اسباط مى‏خوانيم: كه او مى‏گويد خدمت حضرت رسيدم در حالى كه سن امام كم بود، درست به قامت او خيره شدم تا به ذهن خويش بسپارم و به هنگامى كه به مصر باز مى‏گردم كم و كيف مطلب را براى دوستان امام نقل كنم. درست در همين هنگام كه در چنين فكرى بودم آنحضرت نشست (گوئى تمام فكر مرا خوانده بود) روبه سوى من كرد و گفت: اى على بن اسباط! خداوند كارى را كه در مسئله امامت كرده همانند كارى است كه در نبوت كرده است گاه مى‏فرمايد و آتيناه الحكم صبيا ما در كودكى فرمان نبوت به او داديم و گاه مى‏فرمايد...، بنابراين همانگونه كه ممكن است خداوند حكمت را به انسانى در كودكى بدهد، قدرت اوست كه آن را در چهل سالگى بدهد

امام صادق عليه السلام : هيچ گاه دو مرد با حالت قهر از يكديگر جدا نشوند ، مگر اين كه يكى از آن دو سزاوار بيزارى (خدا و رسولش از او) و لعنت باشد و چه بسا كه هر دوى آنها سزاوار اين امر باشند .

معتّب عرض كرد : خدا مرا فدايتان گردانت ، ظالم ، درست (مستحق اين كيفر هست) امّا مظلوم چرا ؟ حضرت فرمود : براى آن كه برادرش را به آشتى با خود دعوت نمى ‏كند و از سخن او چشم نمى‏ پوشد . شنيدم پدرم مى ‏فرمود : هرگاه دو نفر با هم ستيزه كردند و يكى از آن دو بر ديگرى چيره آمد ، بايد آن كه در حقّ او ستم شده نزد آن ديگرى برود و به او بگويد : اى برادر ، ستمكار (و مقصّر) من هستم ، تا قهر و جدايى ميان او و رفيقش برطرف شود ؛ زيرا خداوند تبارك و تعالى داورى عادل است و حقّ ستمديده را از ستمگر مى ‏ستاند .

هارون، سلطان گردنکش و متکبری بود که خود را از همه چیز و همه کس بالاترمی‌دانست

و حتی در خیال باطل خود بر ابرها می‌بالید و به وسعت حکومت خویش می‌نازید که:

روزی پیشوای هفتم علیه‌السلام به کاخ هارون رفته بود.


هارون از او پرسید :


این دنیا چیست؟


امام فرمود :

این دنیا سرای فاسقان است.


سپس با تلاوت آیه 146 سوره اعراف به وی هشدار داد که :


«سَاَصْرِفُ عَنْ آیاتِی الَّذینَ یتَکَبَّرُونَ فِی الاَْرْضِ بِغَیرِ الْحَقِّ وَاِنْ یرَوْا کُلَّ آیةٍ لا یؤْمِنُوا بِها وَاِنْ یرَوْا سَبیلَ الرُّشْدِ لا یتَّخِذُوهُ سَبیلاً وَاِنْ یرَوْا سَبیلَ الْغَی یتَّخِذُوهُ سَبیلاً»؛ (1)

«به زودی از آیات خود دور خواهم نمود کسانی را که به ناحق در روی زمین ادعای بزرگی می‌کنند و اگر آنان هر آیه‌ای را ببینند، به آن ایمان نمی‌آورند

و اگر راه رشد و کمال را ببینند، به سوی آن حرکت نمی‌کنند، ولی اگر راه ضلالت و گمراهی را ببینند، به سوی آن خواهند رفت.»

هارون پرسید:

دنیا خانه کیست؟

حضرت فرمود: دنیا برای شیعیان ما مایه آرامش و برای دیگران آزمایش است.


در آخر این گفتگو، هارون با درماندگی تمام پرسید:

آیا ما کافریم؟


پیشوای هفتم علیه‌السلام پاسخ داد: نه ، ولی چنان هستید که خداوند متعال فرموده است:

«الَّذینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللّه‌ِ کُفْرا وَاَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ»؛ (2)

«کسانی که نعمت خدا را به کفر تبدیل کردند و قوم خود را در محل تباهی فرود آوردند.»

 

پروردگارا ! در پیشگاه تو ایستاده و دست‏هایم را به سوى تو بلند نموده‏ام؛ با آگاهیم به اینکه در بندگیت اهمال نموده و در بسیارى از طاعت‏هایت تقصیر دارم و اگر راه حیا را مى‏پیمودم، از خواستن و دعا نمودن مى‏ترسیدم؛

ولى پروردگارا! آنگاه که شنیدم گناهکاران را به درگاهت فرا خوانده و آنان را به بخشش نیکو و ثواب وعده مى‏دهى، براى امتثال ندایت آمده و به عواطف مهربان‏ترین مهربانان پناهنده گردیم.

واى بر من اگر رحمت گسترده‏ات مرا فرا نگیرد، اگر مرا از درگاهت طرد کنى، بعد از درگاهت به درگاه چه کسى مراجعه کنم ؟؟


و اگر براى دعایم درهاى قبول را گشوده، و مرا به رساندن به آرزوهایم شادمان گردانى، همچون مالکى مى ‏باشى که لطف و بخششى را آغاز نموده و دوست دارد، آن را به انجام رساند و مولایى که لغزش بنده‏اش را نادیده انگاشته و به او رحم نموده است.

پروردگارا! خواسته‏ام در این جایگاه، یعنى جایگاه بنده فقیر ناامید، آن است که گناهانِ گذشته‏ام را آمرزیده و در باقیمانده عمرم مرا از گناه بازدارى و پدر و مادرم که دور از خانه و خانواده و غریبانه در زیر خاک‏ها قرار دارند را مورد آمرزش قرار دهى.


آقایم! اگر در اعمالم چیزى قرار دارد که بر مقامشان افزوده و بر اکرامشان مى‏افزاید، آن را در صحیفه اعمال ایشان قرار داده و مرا در رحمت با آنان شریک کن و آنان را مشمول رحمتت بگردان، همچنان که مرا در کودکى تربیت کردند.

اى شنونده هر صدا و اى پیشى گیرنده هر زوال یابنده! اى زنده کننده استخوان‏ها پس از پوسیده شدن و ایجاد کننده آنها بعد از مرگ!

بر محمد و خاندانش درود فرست و براى من و تمام مؤمنین از هر غم و اندوه راه رهایى مقرر کن؛ تو بر هر کار قادرى.